لطفا جهت دریافت فایل هدیه این محصول ایمیل یا شماره تلفن خود را وارد کنید
توضیحات

روتر های سیسکو

روتر

به آموزش سیسکو سیستم خوش آمدید . 

 شناخت سیسکو 

به آموزش سیسکو سیستم خوش آمدید . امروز در اولین قدم سعی می کنیم به خود سیسکو بپردازیم , همچنین ببینیم یک روتر از چه بخش هایی تشکیل شده و هر بخش به چه کار می آیند . در ادامه با سری های مختلف سیسکو بیشتر آشنا می شویم .

هر روتر از دو بخش سخت افزار داخلی و خارجی تشکیل شده :

سخت افزار های خارجی :

 همیشه سیسکو بهترین طراحی را در شکل ظاهری داشته و این باعث شده تا کار کردن با این دستگاه کاملا آسان باشد . بخش های خارجی را می توان به بخش های زیر تقسیم کرد :

•       بدنه 

بدنه یا همان جعبه روتر ها به دو شکل طراحی شده اند . مدل های Rack Mount یا به اصطلاح قابل نصب بر روی رک , و مدل های Desktop یا مدل های رومیزی . 

در مدل های رک ( مانند سری 2500 ) , اگر دقت کرده باشید آرم شرکت سیسکو در مقابل آن قرار دارد ولی در مدل های  ( مانند سری  1600 ) رومیزی روی آن . همچنین سبک طراحی در روتر های قابل نصب در رک کاملا اصولی بوده و کمترین فضا را در رک ها می گیرند . همچنین اینگونه روترها قدرتمندتر از روترهای رومیزی هستند . همچنین در روترهای Rack Mount شما تنها چیزی که می بینید آرم شرکت هست , اما در مدل های رومیزی معمولا چراغ هایی روی روتر تعبیه شده که نشان دهنده وضعیت روتر ( مانند منبع تغذیه , فعال بودن ماژول هاو..) هست.

 انواع مختلف مدلهای سیسکو

 استفاده از روتر به منظور اتصال دو شبکه به يکديگر و ارتباط به اينترنت :

 استفاده از روتر در يک شبکه    : LAN

 (3استفاده از روتر به منظور اتصال دو دفتر کار:

  بخش اتصالی به روتر

 در پشت روتر بخش های متعددی هستند که نسبت به زیمنه فعالیت پورت های خاصی به آنها می خورد . شاید به اولین چیزی که می توان اشاره کرد منبع تغذیه روتر هست که معمولا در حالت AC و DC فعالیت می کنند .

پورت کنسول , تنها طریق تنظیم کردن روتر به صورت دستی و مستقیم هست که تقریبا می توان گفت فقط یک بار استفاده می شود . به خاطر دشوار بودن حرکت دادن روتر ها در رک معمولا یک بار روتر را در بیرون با پورت کنسول کانفیگ می کنند و در دفعات بعدی از روش های مختلف ( مثل Telnet ) بهره می گیرند . 

سیم کنسول روتر با رنگ بندی خاصی تنظیم شده و در بعضی از مدل های آن , به جای استفاده از RJ-45 از مدل سریال RS-232 استفاده می شود . در درس های بعدی بخشی کوتاه در مورد نحوه ساخت پورت و کابل های کنسول خواهیم داشت .

 •       ماژول ها و کارت های واسط

WAN مهمترین پورت و کارت واسطی است که در پشت یک روتر قرار دارد . چون اصلا یک روتر برای همین خریداری می شود . کارت های واسط سریال , (Serial Interface) رابط های WAN هستند . 

کارت های واسط WAN معمولا در پشت روتر قراردارند , اما شما بسته به نوع روتر می توانید آنها را جدا یا اضافه کنید . از دیگر کارت های WAN می توان به رابط های ISDN و T1 اشاره کرد . 

 •       Flash Memory

 حافظه خارجی یک روتر . شاید بتوان این بخش را با هاردیسک کامپیوتر شبیه دانست . در این بخش اطلاعات تنظیم (Config) و سیستم عامل ذخیره می شود . 

بسته به احتیاجات شما این بخش هم قابل افزایش هست , و می توانید از حافظه های بالاتر استفاده کنید . 

بیشتر بدانید 


 سخت افزار های داخلی :

 اگر تا به حال با تجهیزات داخلی یک PC برخورد داشتید , روتر ها هم زیاد متفاوت نیستند . همه روترهای از پردازشگر , حافظه ها و ... استفاده می کنند . اکثر روتر های از پردازشگر های موتورلا و خانواده  68000  استفاده می کنند , که می توان به مدل های 68380 یا 68030 با سرعت تقریبی 28مگاهرتز اشاره کرد . 

این نوع پردازنده ها , به دلیل فعالیت خوب با توان کم , و به دلیل بار کم بر روی آنها کمتر داغ می شوند و باعث شده تا روتر ها نیازی به فن های خنک کننده نداشته باشند ,که خود این بر روی شکل ظاهری تاثیر چشم گیری داشته . 

در مورد RAM هم می توان گفت , که تمامی آنها از نوع DRAM (Dynamic Ram) هستند . که در ماجول های SIMM (Single line memory module ) قرار می گیرند . با این حساب کاملا مشخص هست که همانگونه که توانستید حافظه فلش را ارتقا دهید می توانید , این حافظه را نیز بالاتر ببرید . 

 نکته : معمولا هر روتر سخت افزارهای مربوط به خود را دارد . این باعث شده تا سری های مختلفی به وجود آیند که هر سری تجهیزات منحصر به خود را دارد و برای مصارف معینی تعیین شده . 

 4 سری برتر روترهای سیسکو 

 •       سری 800

این سری به روترهای خانگی مشهور شدند , چون بیشتر استفاده برای مصارف خانگی و کوچک بود . اداره جات های کوچک , شرکت ها موسوم به small به خاطر کوچکی و کار ایده عال معمولا از این روتر استفاده می کنند . 

شاید فقط کافی باشد تا به معرفی یک مدل از این سری بپردازیم . سری Cisco 805 برای مصارفی که در بالا ذکر شد کاملا مناسب هست . این روتر با داشتن یک پورت WAN برای ارتباط های PPP کاملا مناسب هست . همچنین این روتر می قابل ارتقا هست که خود این مسئله کاربران را خشنود می کند . 

همچنین مسیریاب Cisco 805 دارای یک پورت اترنت برای اتصال به شبکه داخلی هست و یک پورت سریال برای اتصال به مودم دارد . 

مشحصات سخت افزاری این سری بدین شرح است : 

قابلیت ارتقا    مقدار متعارف و پیش فرض    نوع سخت افزار

16MB    8MB    RAM

12MB    4MB    Flash Memory

ندارد    Motorola 68000    Processor

ندارد    1(10 BaseT)    Ethernet Port

ندارد    1 ( Sync/A sync)    Serial Port

ندارد    ندارد    WAN

 

 سری 1600:

 این مسیریاب های برای شرکت ها و اداره های متوسط طراحی شده , زیرا هم مقرون به صرفه هستند و هم کارامد . همچنین در این مسیریاب کارت فلش و همچنین کارت WIC ( کارت اتصال به WAN  ) قابل تغییر و ارتقا هستند . سری 16 سیسکو خود شامل چند مدل با مشخصات سخت افزاری متعدد هستند , که در جدول می بینید : 

پورت های WAN    پورت های Serial    پورت های اترنت    مدل مسیریاب

1 (open int slot)    1    1    1601

1 ( Open int slot)    1 Serial – 56kps DSU/CSU    1    1602

1 ISDN – 1 open int    0    1    1603

1 ISDN – 1 s-bus – 1 open int    0    1    1604

1 Open int slot    0    2    1605

البته از 5 مدل بالا  1603 برای کاربری تجاری در محل های کوچک به متوسط که یک خط ISDN برای اتصال به یک اداره دیگر دارند , عمومیت دارد . 

در ادامه به مشخصات سخت افزاری سری 16 روتر های سیسکو می پردازیم : 

قابلیت ارتقا    مقدار متعارف و پیش فرض    نوع سخت افزار

24MB    8MB    RAM

16MB    4MB(Removable Card)    Flash Memory

ندارد    Motorola 68360 33MHz    Processor

ندارد    2(10 BaseT)    Ethernet Port

ندارد    1 ( Sync/A sync)    Serial Port

Serial(Sync/A Sync)

56k CSU/DSU

Fractional T1 CSU/DSU

ISDN BRI with S/T interface

ISDN BRI With integrated

NT1,U interface    Wic Interface    WAN

•       سری 2500

 می توان با کمی تفکر پی برد که سری 2500 مسیریاب های سیسکو جزو یکی از پرطرفدارترین محصولات این شرکت می باشد . این سری برای شرکت ها و کلا شبکه های متوسط به بزرگ طراحی شده , که با داشتن 2 پورت اترنت , کاملا می تواند دو شبکه را به راحتی به هم متصل کند . 

سری 2500 دارای 20 مدل هست , که من نمی توانم آنها را در این بخش لیست کنم اما محبوبترین آنها مدل 2520 هست که مجهز به پورت اترنت , سریال و Wan ( به صورت مستقل ) می باشد , و به راحتی می تواند چندین شبکه را به هم متصل کند . به طور کلی مشخصات تجهیزات داخلی این سری بدین شرح است :

قابلیت ارتقا    مقدار متعارف و پیش فرض    نوع سخت افزار

24MB    8MB    RAM

12MB    4MB EPROM    Flash Memory

ندارد    Motorola 68EC030 20MHz    Processor

ندارد    1 AUI or 10BaseT    Ethernet Port

ندارد    2 (Sync/A Sync),2 Sync    Serial Port

1 ISDN BRI Port    Bult-in    WAN

 روتر های پیشرفته سیکو :

این سری که به سری Enterprise مشهور هستند , جزو قدرتمند ترین و به طبع گرانترین روترهای سیکو می باشند . این مسیریاب های ویژگی های بالایی دارند که آنها را برای مصارف تجاری بزرگ و مخصوصا زیرساخت ها آماده می کند . به عنوان مثال سری 7000 یا 4000 از تکنولوژی مدرنی همانند VOIP ( Voice Over IP ) یا مسیریابی پیچیده و مختلط استفاده می کنند . 

در ادامه به مشخصات داخلی سری 4000 سری می زنیم , این مسیریاب با پشتیبانی از فیبر نوری (FDDI) به شدت رواج خاصی پیدا کرد . 

قابلیت ارتقا    مقدار متعارف و پیش فرض    نوع سخت افزار

16MB    8MB    RAM

8MB    4MB EPROM    Flash Memory

ندارد    Motorola 68EC0C 40MHz    Processor

Module    0    Ethernet Port

Module    1    Serial Port

Ethernet

Serial

Token Ring

FDDI    Network Module    WAN

 خلاصه مطاب : 

در درس اول شما را با سیسکو سیستم و تجهیزات , همچنین سری های مختلف مسیریاب ها آشنا کردیم . در حال حاضر ذهن شما با واژه یا دستگاه روتر کاملا آشناست و از این پس می دانید که با چه چیزی طرف هستید.در درس آینده کمی به سیستم عامل های روتر ها و طریقه آپگرید آنها صحبت خواهیم کرد و نگاهی به ابتدایی به دستورات و شکل آنها خواهیم داشت . 

 آشنايي با مفهوم Host در پروتكل TCP/IP

Host را در فارسي به "ميزبان" ترجمه مي‌كنند. حال بايد ديد كه "ميزبان TCP/IP" به چه معني است.

بیشتر بدانید 

تعريف: 

به هر سيستم در شبكه كه از پروتكل TCP/IP براي ارتباط استفاده كند اصطلاحاً يك TCP/IP Host يا "ميزبان TCP/IP" مي‌گوييم.

به ديگر بيان، در شبكه‌هاي كامپيوتري كه اجزاي آن از پروتكل TCP/IP استفاده مي‌كنند، به هر سيستمي كه TCP/IP روي آن پيكربندي و فعال شده و بتوان با قوانين TCP/IP با آن ارتباط گرفت يك Host گفته مي‌شود.

مثال 1: كلية كامپيوترهاي شخصي در يك شبكه كه پروتكل TCP/IP روي آنها تنظيم و فعال شده اعم از اينكه سرویس گیرنده باشند يا سرویس دهنده، هركدام براي خود يك Host مستقل به حساب مي‌آيند.

مثال 2: يك روتر را مي‌توان يك TCP/IP Host بشمار آورد، چرا كه مي‌توان و بايد TCP/IP را روي آن پيكربندي و فعال تا آنرا از آن طريق كنترل كرد.

مثال 3: برخي از سويچهاي حرفه‌اي توانايي پيكربندي و كنترل خود را از طريق TCP/IP به مدير شبكه مي‌دهند، پس اين سويچها نيز TCP/IP Host هستند.

مثال 4: برخي از دوربينهاي ديجيتال مستقيماً به شبكه متصل شده (10Base T / 100Base TX) و مي‌توان بكمك TCP/IP با آنها ارتباط برقرار كرده و تصاوير را از آنها دريافت كرد. در اين حالت، دوربين، يك TCP/IP Host است.

مثال 5: برخي از UPS ها توانايي اتصال مستقيم به شبكه را دارند. مي‌توان از طريق يك کامپیوتر شخصی و پروتكل TCP/IP آنها را كنترل كرد. چنين UPS هايي در واقع مثال ديگري‌است از TCP/IP Host.

مثال 6: چاپگرهايي هستند كه مستقيماً به شبكه متصل شده و كامپيوترهاي شخصي مي‌توانند كارهاي چاپي خود را از طريق TCP/IP به آنها ارسال كنند، پس اين چاپگرها نيز بيانگر TCP/IP Host هستند.

 هر Host در TCP/IP داراي 2 مشخصة اصلي و بارز است. بعبارت ديگر هر Host را مي‌توان با 2 خصوصيت از بقية Host ها تفكيك كرد. اين دو مشخصه عبارتند از :

الف) نام       (Host Name)

ب) آدرس (Host Address = IP Address)

نكته: اگر بخواهيم اصل ماجرا را درنظر بگيريم، آدرس در اولويت اول قرار داشته و هر Host بايد حداقل يك آدرس منحصربفرد داشته باشد. مشخصة "نام" براي سهولت در كار كاربران بوده اما براي پروتكل TCP/IP چندان مهم نيست. در واقع هنگامي كه يك كاربر براي برقراري ارتباط با يك TCP/IP Host از "نام" استفاده مي‌كند (مثلاً http://www.yahoo.com) پروتكل TCP/IP به زحمت افتاده و بايد آدرس مربوط به نام را پيدا كند چون مهم براي او IP Address است. به‌عبارت ديگر پروتكل با مكانيزمهايي كه بعدا مورد بحث قرار مي‌گيرد ابتدا اسم را به IP تبديل كرده (مثلاً يكي از آدرسهاي www.yahoo.com مي‌شود 216.109.118.76) و بعد ارتباط با سايت آغاز مي‌شود: http://216.109.118.76.

اجازه دهيد كمي بيشتر در مورد اسامي Host و قوانين مربوطه صحبت كنيم:

بیشتر بدانید 

 شرح بيشتر Host Name :

روتر

 براي سهولت بيشتر كاربران، براي اكثر "ميزبانهاي مهم" (Host) يك يا چند نام انتخاب مي‌شود.

گفتيم كه براي سهولت بيشتر كاربران، براي اكثر "ميزبانهاي مهم" (Host) يك يا چند نام انتخاب مي‌شود. 

بديهي است كه اين نامها بايد از قوانيني تبعيت كرده و ضمناً مورد تأييد "مراكز ثبت اسامي" نيز قرار بگيرند، به زبان ديگر بايد اسم را ثبت (Register) كرد. چنانچه اسم يك Host ثبت نشود درآنصورت استفاده از نام معمولاً محدود به كاربردهاي داخلي شده و اغلب كاربران "خارج از شبكة داخلي" نام را نمي‌شناسند چرا كه رسماً ثبت نشده.

مثال: هركدام از ما انسانها مجازيم در محدودة خانوادگي خودمان يا ميان دوستان و آشنايان هراسمي را به خودمان بدهيم اما هنگامي كه مي‌خواهيم خود را رسماً به همه معرفي كنيم يا ديگران ما را رسماً صدا بزنند بديهي‌است كه از اين اسامي كذايي و متنوعي كه روي خودمان گذاشته‌ايم استفاده نخواهند كرد بلكه "اسم شناسنامه‌اي" ما را كه در ادارة ثبت احوال درج شده بكار مي‌برند چرا كه همگان "ادارة ثبت احوال" را بعنوان "مركز معتبر ثبت اسامي" قبول دارند.

اكنون نگاهي دقيقتر به قالب اسامي داشته باشيم، بطور كلي مي‌توانيم دو قالب را براي نامگذاري تصور كنيم. با دقت به مثالهاي زير موضوع روشن مي‌شود:

قالب اول: هريك از اسامي زير بعنوان يك Host Name مي‌تواند در پروتكل TCP/IP استفاده شود:

 PC1    Client80    Server22    Reza    Shiva

Star    Moon    Palang    C1    C2

قالب دوم:

1)    www.yahoo.com         7)    www.tamin.org

2)    mail.yahoo.com         8)    www.sharif.edu

3)    www.neda.net.ir         9)    sina.sharif.ac.ir

4)    ftp.dlink.com         10)    www.itrc.ac.ir

5)    ftp.microsoft.com         11)    time.nist.gov

6)    www.sanjesh.org         12)    www.dci.ir

پرسش: تفاوت بين قالب اول و دوم در چيست؟ بروشني پيداست كه قالب دوم كامل تر است، اصطلاحاً اگر اسمي در قالب اول باشد به آن اسم مستعار Alias يا Unqualified و اگر در قالب دوم باشد به آن FQDN = Fully Qualified Domain Name مي‌گويند.

معمولاً اسامي قالب اول در محدودة داخلي شبكه‌ها استفاده شده، نيازي به ثبت ندارند اما اسامي قالب دوم عمدتاً ثبت شده و در اينصورت چه در محدودة داخلي و چه افراد خارج از شبكة داخلي مي‌توانند از آنها براي مراجعه به Host استفاده كنند.(همانطوركه تأكيد شد، اسامي اعم از قالب اول يا دوم در ابتداي كار به وسیله ی TCP/IP به آدرس تبديل مي‌شوند)

پرسش: يك اسم در قالب دوم (FQDN) معمولاً از چه قسمتهايي تشكيل مي‌شود؟

در جواب می توان گفت به‌ترتيب از سمت چپ:

الف) نام يا سرويسي كه Host ارائه مي‌دهد يا نقشي كه Host بازي مي‌كند. (Host Role or Host Service)

مثال: 

Mail server    mail =         Web Server    www =

Time Server    time =         FTP Server    ftp =

               News (NNTP) Server    news =

ب) نام شركت، سازمان، مجموعه يا شخصي كه Host بدان تعلق دارد. (Company Name)

مثال:

 yahoo , google, sun, microsoft, IRIB, Bank-Keshavarzi, . . .

ج) حوزة فعاليت ميزبان. (Activities)

مثال:

 com, net, org, gov, mil, edu, ac, info, int, biz, tv, ws, . . .

د) وابستگي منطقه‌اي و محلي اعم از فرهنگي، اجتماعي، . . . يا زبان استفاده شده در سايت. (Locality)

مثال:

fr = France    ca= Canada    uk = United Kingdom    tr = Turkey    ir = Iran

          us = United States    tw = Taiwan    iq = Iraq

نكته 1: براي ديدن ليست كاملي از كدهاي دو حرفي مربوط به كشورهاي مختلف كافي‌است در google عبارت زير را جستجو كنيد: “Country codes” يا مستقيماً به سايت www.iana.org مراجعه كنيد.

نكته 2: با توجه به مثالهاي قالب دوم ممكن است برخي از اجزاي ياد شده در FQDN موجود نباشد مثلاً در اكثر آنها "بند ت" (Locality) ديده نمي‌شود يا يك از اسامي دانشگاه شريف با sina شروع مي‌شود و "سينا" بيانگر سرويس نيست بلكه فقط يك اسم است. 

در مثال ديگري مربوط به سايت شركت ديتا www.dci.ir مي‌بينيم كه حوزة فعاليت درآن ديده نمي‌شود اما به هر حال FQDN هرچه‌قدر هم كه ناقص باشد، اجزاي آن بايد از چپ به راست ترتيب ياد شده را رعايت كنند و نبايد آنها را جابجا كرد مثلاً www.com.yahoo صحيح نيست.

Domain يعني چه؟

به اين مثالها توجه كنيد:

www. microsoft.com                                                                 

Domain                                                                        

www.neda.net.ir                                                                        

Domain                                                                          

به عبارت ديگر مي‌توان گفت كه در يك  FQDN چنانچه بخش ابتدائي سمت چپ را كه (بيانگر نام سرويس است) كنار بگذاريم، به‌مجموع بقية قسمتهاDomain  گفته مي‌شود كه شامل نام شركت، حوزة فعاليت و كشور مي‌شود.

بنابراين FQDN  بطور كلي از دو بخش تشكيل شده:

جدول

Domain Name    +    Service Name    FQDN =

microsoft.com         www     

dlink.com         ftp     

nist.gov         time     

microsoft.com         msnews     

Sub Domain  به زير مجموعه‌هاي يك Domain  اصطلاحا"  SubDomain مي‌گويند. در عمل معمولا" از  SubDomain براي نشان دادن شركتها، زيرگروهها يا ساختارهاي فرعي در يك مجموعة بزرگ استفاده مي‌شود.

مثال: يك شركت بزرگ كامپيوتري  را درنظر بگيريد كه علاوه بر شركت اصلي، از 3 شركت زيرمجموعه براي فعاليتهاي سخت‌افزار، نرم‌افزار و شبكه استفاده مي‌كند. براي شركت اصلي، يك Domain بنام a.net را درنظر گرفته آنرا ثبت مي‌كنيم. حال با توجه به گستردگي فعاليتهاي بزرگ‌رايان و طبيعتاً شركتهاي زيرمجموعه، بد نيست كه براي هركدام از زيرمجموعه‌ها نيز يك domain درنظر بگيريم :

براي شركت سخت‌افزار : hardware.a.net

براي شركت نرم‌افزار : software.a.net

براي شركت شبكه : network.a.net

هريك از domain هاي فوق را اصطلاحاً يك SubDomain از a.net مي‌ناميم.

چنانچه شركت اصلي و بخشهاي تابعه، هريك براي خود Web-Server داشته باشند در آنصورت داراي اسامي زير خواهند بود:

www.a.net    وب سرور شركت اصلي

www.hardware.a.net    وب سرور شركت سخت‌افزار

www.software.a.net    وب سرور شركت نرم‌افزار

www.network.a.net    وب سرور شركت شبكه

در كامپيوترهايي كه از سيستم عاملهاي خانوادة Microsoft  بهره برده و در ضمن پروتكل TCP/IP  روي آنها فعال مي‌شود، 2 اسم مد نظر قرار مي‌گيرد:

الف) هنگام نصب  OS يك اسم حداكثر 15 كاراكتري به كامپيوتر داده مي‌شود كه بايد درمحدودة شبكة داخلي منحصر بفرد بوده تكراري نباشد. اين اسم بهComputer Name  يا NetBIOS Name معروف است. 

(لزومي ندارد كه حتما" پروتكل NetBIOS روي كامپيوتر نصب باشد، در هر صورت به آنNetBIOS Name  مي‌گويند). مي‌دانيم كه در سيستم عامل XP يا 2003  براي تغيير NetBIOS Name از System Properties وارد عمل شده، قسمت Computer Name را انتخاب و پس از فشردن كليد Change ، نام كامپيوتر را تغيير داده و تأييد OK مي‌زنيم.

ب)  TCP/IP Name  كه همان Host Name در پروتكلTCP/IP  بوده و به Full Computer Name نيز معروف است و ممكن است در قالب اول يا دوم باشد. 

بصورت پيش فرض در كامپيوترهايي كه عضو  Work Group باشند TCP/IP Name دقيقا" برابر با NetBIOS Name است از طرفي چون NetBIOS Name عمدتا" ساده و تك قسمتي بوده لذا  TCP/IP Name  هم بصورت تك قسمتي برابر با آن مي‌شود يعني در قالب اول است.

اگر كامپيوتر به عضويت Domain در  Active Directory درآيد آنگاه TCP/IP Name بصورت زير در مي‌آيد:

TCP/IP Name = NetBIOS Name + Active Directory Domain Name

يعني TCP/IP Name  در قالب دوم مي‌شود.

به‌هرحال براي تغيير Domain در TCP/IP Name از طريق System Properties وارد عمل شده و قسمتComputer Name  را انتخاب و پس از فشردن كليد Change و متعاقب آن كليد More ، نام Domain را در قسمت Primary DNS Suffix for this computer  وارد كرده و تأييد OK كنيد. 

با تأييد مجدد (OK) ، سيستم عامل از شما مي‌خواهد تا كامپيوتر را Restart كنيد. پس از Restart ، وارد Command Prompt شده و با اجراي دستور ipconfig /all  و بررسي خطوط اوليه ، نتيجة كار خود را بررسي كنيد.

فعاليت عملي: هر گروه از هنرجويان كه يكدستگاه كامپيوتر مستقل در اختيار دارند بدلخواه يكDomain Name  انتخاب كرده سپس  Full Computer Name را در سيستم خود تغيير دهند.

البته همانطور كه گفته شده اساميTCP/IP  در قالب دوم تا هنگامي‌كه رسماً در "مراكز شناخته‌شدة ثبت اسامي" يا به زبان فني (DNS Server) ثبت نشوند نمي‌توانند مورد استفادة بقيه قرار گيرند لذا فعاليت عملي فوق صرفا" براي آشنايي بيشتر هنرجو با Full Computer Name و مفهوم FQDN بوده، توصيه مي‌شود كه حتماً انجام شود.

در اين قسمت به توضيحات پيرامون Host Name  خاتمه داده و مبحث  IP Address را آغاز مي‌كنيم:

Host Address = IP Address

هر Host  در پروتكل TCP/IP بايد "حداقل" يك آدرس منحصر بفرد داشته باشد كه به آن IP Address مي‌گويند.

نكته 1: فعلا" راجع به اينكه چرا مي‌گوييم "حداقل"، حرفي نمي‌زنيم.

نكته 2: "منحصر بفرد بودن" زماني مهم است كه شبكه‌ها با يكديگر در ارتباط باشند وگرنه هنگامي كه هيچگونه ارتباطي (با روتر) بين شبكه‌ها برقرار نيست چه اهميتي دارد كه آدرسهاي مورد استفاده در يك شبكه با ديگر شبكه‌ها تكراري باشد.

نكته 3: ممكن است شبكه‌ها به يكديگر متصل باشند و آدرسهاي تكراري در آنها پيدا شود اين امر در صورتي كه اصطلاحا" عمل "ترجمة آدرس" يا Network Address Translation = NAT روي آنها صورت بگيرد اشكالي ندارد. بحث راجع به NAT را به دوره‌هاي پيشرفته‌تر موكول مي‌كنيم.

IP Address يك عدد 4 بايتي (23 بيتي) بوده كه به‌فرم w.x.y.z تنظيم مي‌شود. بديهي‌است كه 0< 

البته اعداد مرزي يعني 0 و 255 را بايد طبق قوانين خاصي استفاده كرد كه به تفصيل مورد بحث قرار مي‌گيرد. حال براي آنكه بتوانيم اجزاي IP Address و چگونگي تنظيم آنرا درك كنيم بهتراست نگاهي سريع به شكلهاي 1 تا 4 داشته‌باشيم.

در اين شكلها مجموعاً 4 شبكة متفاوت ترسيم شده كه با دقت در آدرسهاي بكاررفته مي‌توانيم نكات زير را كشف كنيم:

الف) هر آدرس از 2 قسمت تشكيل شده: يك قسمت در سمت چپ كه بين تمامي سيستمهاي بكار رفته در هر شبكه مشترك است و يك قسمت در سمت راست كه براي هر سيستم منحصر بفرد است. بعبارت ديگر IP Address  از دو بخش زير تشكيل شده :

a) Network ID or Net ID

b) Host ID or Node ID

ب) از مقايسه شكلها با يكديگر در مي‌يابيم كه شبكه‌هاي مختلف هركدام NetID هاي مختلفي دارند و تكراري نيست.

ج) NetID ممكن است 3 بايت (شكلهاي 1و2 ) يا 2 بايت (شكل 3) يا 1 بايت (شكل 4) باشد. بديهي‌است كه هرچه تعداد بايتهايNetID  بيشتر باشد شبكه‌هاي بيشتري را مي‌توان شماره‌گذاري كرد اما از آن طرف تعداد  Hostهاي موجود در شبكه محدودتر مي‌شود. بسته به اينكه تعداد بايتهايNet ID  چند رقم باشد 3 كلاس متفاوت از IP_Address پديد مي‌آيد:

Net ID = 1 byte (8 bits)     => Class A

Net ID = 2 bytes (16 bits) => Class B

Net ID = 3 bytes (24 bits) => Class C

به شکل های زیر توجه کنید هريك از شكلهاي 1 تا 4 به ترتیب از كلاسيهای زیر استفاده مي‌كنند؟ الف  : Class C      ب: Class C       ج: Class B        د : Class A 

الف

NetID=200.5.0

200.5.0.1

200.5.0.2

200.5.0.3

200.5.0.4

 

ب

NetID=200.5.1

200.5.1.1

200.5.1.2

200.5.1.3

200.5.1.4

در هريك از شكلهاي فوق از مقايسة اعداد با يكديگر براحتي مي‌توانيم وجه مشترك آنها يعني NetID را تشخيص داده و بسرعت كلاس آنرا تعيين كنيم اما اگر يك IP Address  را به تنهايي به ما نشان داده و بگويند در چه كلاسي است چه جوابي براي آن داريم؟ مثلا" به ما بگويند 10.1.2.15 در چه كلاسي است؟ (يعنيNetID  چيست و HostID كدام است؟) در اينجا جدول زير به ما كمك مي‌كند.

Class    W

A    1-126

B    128-191

C    192-22

يعني از روي رقم اول سمت  چپ (W) مي‌توانيم بفهميم كه يك آدرس در چه كلاسي است.

تمرين: هريك از آدرسهاي زير در چه كلاسي است؟

10.20.30.40

1.1.1.1

100.90.80.70

120.0.0.1

128.26.3.1

191.1.1.5

217.219.21.3

و اما هنرجويان با توجه به محدوده اعداد باينري كه از 0 تا 255 تغيير مي‌كند ممكن است سؤالات زير را از خود بپرسند:

1) آيا w  نمي‌تواند با صفر شروع شود؟ خير IP Address نمي‌تواند  با عدد 0 آغاز گردد.

2) عدد 127 كجا رفت؟ هر آدرسي كه بصورت 127.x.y.z باشد اصطلاحا" Loop back  خوانده مي‌شود. در ادامه  در مبحث "ابزارهاي TCP/IP " راجع به آن صحبت خواهيم كرد.

3): تكليف اعداد بين 224 تا 255 چه مي‌شود؟ ابتدا براي تعيين تكليف اعداد 224 تا 239 به شكل زير دقت كنيد:

Class A

PC2

10.10.10.10

10.0.0.1

10.2.9.15

10.9.8.7

10.200.99.36

224.0.0.8

224.0.0.8

224.0.0.8

224.0.0.9

224.0.0.9

PC1

PC3

PC4

PC5

همانطور كه از شكل فوق پيداست هر Host علاوه برآنكه يك آدرس منحصر بفرد در (مثلاً) كلاس C دارد يك آدرس ديگر را كه با عدد 224 شروع مي‌شود دارا بوده كه اولاً اجباري نبوده ثانياً دست بر قضا ! با برخي از سيستمهاي مجاور تكراري است.

به نظر شما كاربرد چنين آدرسهايي در چيست؟ اينگونه آدرسها كه اصطلاحاً در كلاس D هستند براي Multicasting استفاده مي‌شوند. بعنوان مثال اگر يك كاربر در سيستم متعلق به خود فرمان ارسال اطلاعات را به آدرس 224.0.0.8 دهد درآنصورت سيستمهايPC1, PC2, PC3 همگي آنرا دريافت و پردازش خواهند كرد و اين يعني Multicasting.

بنابراين آدرسهاي موجود در كلاس A ، B و C براي Unicast و كلاس D براي Multicast استفاده مي‌شوند.

و اما محدوده 240 – 255 در رقم اول هيچگاه (تا زمان نگارش اين كتاب) مورد استفاده عملياتي قرار نگرفته و صرفاً جنبة آزمايشي داشته‌است لذا براي آن كاربرد تعريف‌شده‌اي وجود ندارد.

در مجموع، توضيحات بيان شده در مورد آدرسها را در جدول زير خلاصه مي‌كنيم:

Host(Node) ID    Net ID    W    Usage    Class

3 Bytes    1 Byte (8 bits)    1 – 126    Unicast    A

2 Bytes    2 Bytes (16 bits)    128 – 191    Unicast    B

1 Byte    3 Bytes (24 bits)    192 – 223    Unicast    C

     224 - 239    Multicast    D

تا اينجاي كار از هنرجويان انتطار مي‌رود كه بتوانند كاربرد هريك از كلاسهاي A,B,C,D را به استثناي Loop back  دقيقاً توضيح دهند.

اكنون كه با فرمت IP Adderss آشنايي مختصري پيدا كرديم مي‌توانيم قوانين آدرس دهي را دقيق‌تر بررسي كنيم:

قانون اول:

 در يك شبكه مشخص، هر Host بايد حداقل يك آدرس منحصر بفرد در يكي از كلاسهاي A  ،B يا C را داشته باشد. ضمناً هر شبكه داراي NetID جداگانه‌اي از ساير شبكه‌هاي ديگر است.

قانون دوم:

 در يك شبكة مشخص براي‌آنكه كلية Host ها بتوانند مستقيماً و بدون واسطه با يكديگر ارتباط داشته باشند، بايد داراي Net ID يكسان باشند.

قانون سوم: 

 Host ID نمي‌تواند همگي با هم0   باشد يا همگي با هم255   باشد.

بیشتر بدانید 

قانون چهارم: 

روتر

روترهای سیسکو

Net ID  نمي‌تواند همگي با هم0   باشد يا همگي با هم255   باشد. در عمل اين اتفاق نمي‌افتد زيرا رقم اول يعني w همواره جزئي از NetID بوده و از جدول پيداست كه هيچگاه 0 نيست.

شرح بيشتر قانون سوم: چنانچه تمامي بيتهاي مربوط به HostID برابر با 0 باشد در آنصورت به عدد حاصله اصطلاحاً آدرس شبكه يا Network Number (به‌اختصار NN) گفته مي‌شود. مي‌توان گفت كه NN برابراست با NetID بعلاوة HostID هنگامي كه تمامي بيتهاي آن صفر است. شكل زير را ببينيد :

شكل 6

NetID = 172.16

NN = 172.16.0.0

172.16.0.1

172.16.0.2

172.16.10.8

172.16.33.18

شبكة فوق را اصطلاحاً مي‌گويند: شبكة 172.16.0.0

براي درك بهتر به مثالهاي زير نيز توجه كنيد كه همگي بيانگر آدرس شبكه هستند:

11.0.0.0 , 78.0.0.0 , 123.0.0.0 , 1.0.0.0    Class A

130.24.0.0 , 142.5.0.0 , 191.7.0.0 , 150.50.0.0    Class B

192.1.1.0 , 192.168.1.0 , 220.5.4.0 , 217.219.90.0    Class C

در واقع هيچكدام از اعداد فوق را نمي‌توان بعنوان آدرس يك Host استفاده كرد زيرا بيانگر شمارة شبكه هستند.

و اما چنانچه تمامي رقمهاي مربوط به HostID ، همگي با هم 255 باشند (از ديدگاه باينري، تمامي بيتهاي مربوطه، “1” باشد) آنگاه عدد حاصله براي Broadcast Address استفاده مي‌شود يعني براي ارسال اطلاعات به تمامي سيستمهاي موجود در همان شبكه. بنابراين Broadcast Address براي شبكة يادشده مي‌شود : 172.16.255.255

NN = 172.16.0.0

BA = 172.16.255.255

شكل 7

172.16.0.1

172.16.0.2

172.16.10.8

172.16.33.18

مثال: اگر كاربري فرمان ارسال اطلاعات را براي 172.16.0.2 صادر كند، فقط يك Host كه دقيقاً داراي آدرس مذكور است اطلاعات را پردازش خواهد كرد(Unicast)، اما اگر فرمان ارسال اطلاعات براي 172.16.255.255 صادر شود، در آنصورت كلية سيستمهاي شكل 7 اطلاعات را دريافت و پردازش خواهند كرد.(Broadcast)

براي درك بهتر به مثالهاي زير نيز توجه كنيد كه همگي بيانگر آدرس شبكه هستند:

11.255.255.255 , 78.255.255.255 , 123.255.255.255 , 1.255.255.255    Class A

130.24.255.255 , 142.5.255.255 , 191.7.255.255 , 150.50.255.255    Class B

192.1.1.255 , 192.168.1.255 , 220.5.4.255 , 217.219.90.255    Class C

پرسش: در آدرس دهي براي شبكة خود از كدام كلاس استفاده مي‌كنيد؟ بستگي به تعداد Host هاي بكار رفته در شبكه دارد. به مثالهاي زير دقت كنيد:

مثال1: شبكه‌اي داريم متشكل از 160 x Host كه با توجه به توسعة آن ممكن است به 230 x Host افزايش پيداكند از كدام كلاس استفاده كنيم؟ هريك از كلاسهاي A,B,C را مي‌توان بكار برد اما نظر به اينكه تعداد  Host از 230 عدد بيشتر نمي‌شود بهتر است از كلاس C استفاده كنيم و بعبارت ديگر آدرسها را هدر ندهيم. 

بنابراين بايد يك Net ID منحصر بفرد در كلاس  C را كه در شبكه‌هاي ديگر استفاده نشده باشد انتخاب كرده و آنرا به شبكة خود اختصاص دهيم اما از كجا بدانيم كه NetID آزاد و استفاده نشده كدام است؟ براي اينكار خوشبختانه بك متولي وجود دارد كه مسووليت تخصيص فضاي آدرسها را بعهده داشته و براي انتخاب NetID به آن مراجعه مي‌كنند.

 اين متولي همان IANA است (www.IANA.org)  كه البته براي منطقة اروپا كار را به www.ripe.net  تفويض كرده است و چون در ايران معمولا" از آدرسهاي اروپايي استفاده مي‌شود لذا به ripe مراجعه كرده و فرم درخواست IP را تكميل مي‌كنيم و پس از طي تشريفات مربوطه يكNetID  منحصر بفرد در اختيار ما قرار داده مي‌شود. 

(در حال حاضر اينكار در ايران از طريق شركت ديتا وابسته به مخابرات انجام مي‌شود: www.dci.ir) فرض كنيم كه در مثال ياد شده ، NetID اختصاص يافته براي شركت ما عدد 213.217.24 باشد. بهتر است بگوييم شمارة شبكة ما (Network Number)  برابر با 213.217.24.0 است . با در اختيار داشتن Network Number مذكور براحتي مي‌توانيم كلية Host ها را از 1 تا حداكثر 254 شماره‌گذاري كنيم. به ترتيب زير:

First Host = 213.217.24.1

Second Host = 213.217.24.2

Third Host = 213.217.24.3

Last Host = 213.217.24.254

البته در مثال فوق 230 x Host داشتيم و بنابراين آدرس آخرين Host مي‌شود: 213.217.24.230 ، اما با توجه به توان بالقوة كلاس C ، براي هر NetID مي‌توانيم تا حداكثر 254 x Host را شماره‌گذاري كنيم و لذا آدرس آخرين Host را 213.217.24.254 نوشتيم و از اين پس در بقية مثالها نيز چنين خواهيم كرد.

بديهي است طبق قوانين گفته شده اعداد 0 و 255 كاربرد خاص خود را داشته و نمي‌توانند براي شماره‌گذاريHost  استفاده شوند:

Network Number = 213.217.24.0

Broadcast Address= 213.217.24.255

بطور كلي در حل اينگونه مسائل بايد 4 مرحله را طي كنيم:

مرحلة اول: تعيين كلاس با توجه به حداكثر تعداد  Host.

مرحلة دوم: اخذ شماره شبكة معتبر يا به زبان فني: (Valid Network Number) يا (Valid IP Address)

مرحلة سوم: تعيين آدرس اولين Host الي آخرين Host .

مرحلة چهارم: تعيين Broadcast Address .

الگوريتم هاي مسير يابي

طراحي الگوريتم 

اصول عملكرد

روترها از الگوريتمهاي مسيريابي،براي يافتن بهترين مسير تا مقصد استفاده مينمايند هنگامي كه ما در مورد بهترين مسير صحبت ميكنيم،پارامترهايي همانند تعداد hopها (مسيري كه يك بسته از يك روتر ديگر در شبكه منتقل ميشود).زمان تغيير و هزينه ارتباطي ارسال بسته را در نظر ميگيريم.

مبتني بر اينكه روترها چگونه اطلاعاتي در مورد ساختار يك شبكه جمع آوري مينمايند و نيز تحليل آنها از اطلاعات براي تعيين بهترين مسير،ما دو الگوريتم مسير يابي اصلي را در اختيار داريم:الگوريتم مسير يابي عمومي و الگوريتمهاي مسير يابي غير متمركز.

در الگوريتم هاي مسير يابي غير متمركز،هر روتر اطلاعاتي در مورد روترهايي كه مستقيما به آنها متصل ميباشند در اختيار دارد. در اين روش هر روتر در مورد همه روتر هاي موجود در شبكه،اطلاعات در اختيار ندارد.

اين الگوريتمها تحت نام الگوريتمهاي (DV (distance vectorمعروف هستند.در الگوريتمهاي مسيريابي عمومي،هر روتر اطلاعات كاملي در مورد همه روترهاي ديگر شبكه و نيز وضعيت ترافيك شبكه در اختيار دارد.اين الگوريتمها تحت نام الگوريتمهاي(LS(Link state معروف هستند.ما در ادامه مقاله به بررسي الگوريتمهاي LS ميپردازيم.

بیشتر بدانید 

الگوريتمهاي LS 

در الگوريتمهاي LS ،هر روتر ميبايست مراحل ذيل را به انجام رساند:

روترهاي را كه به لحاظ فيزيكي به آنها متصل ميباشد را شناسايي نموده و هنگامي كه شروع به كار ميكند آدرسهايIP آنها بدست آورد. اين روتر ابتدا يك بسته HELLO را روي شبكه ارسال ميكند. هر روتري كه اين بسته را دريافت ميكند از طريق يك پيام كه داراي آدرس IP خود اين روتر ميباشد به پيام HELLO پاسخ ميدهد.

زمان تاخير مربوط به روترهاي مجاور را اندازه گيري نمايد(يا هر پارامتر مهم ديگري از شبكه همانند ترافيك متوسط)

براي انجام اين كار ،روترها بسته هاي echo را روي شبكه ارسال ميكنند. هر روتري كه اين بسته ها را دريافت ميكند با يك بسته echo reply به آن پاسخ ميدهد.با تقسيم زمان مسير رفت و برگشت به دو،روترها ميتوانند زمان تاخير را محاسبه كنند.

(زمان مسير رفت و برگشت،سنجشي از تاخير فعلي روي يك شبكه ميباشد)توجه داشته باشيد كه اين زمان شامل زمانهاي ارسال و پردازش ميباشد.

اطلاعات خود را در مورد شبكه،براي استفاده ساير روترها منتشر نموده و اطلاعات روترهاي ديگر را دريافت كند. 

در اين مرحله همه روترها دانش خود را با روتر هاي ديگر به اشتراك گذاشته و اطلاعات مربوط به شبكه را با يكديگر مبادله ميكنند.با اين روش هر روتر ميتواند در مورد ساختار و وضعيت شبكه اطلاعات كافي بدست آورد.

با استفاده از اين الگوريتم مناسب،بهترين مسير بين هر دو گره از شبكه راشناسايي كند.

در اين مرحله،روترها بهترين مسير تا هر گره را انتخاب ميكنند.آنها اين كار را با استفاده از يك الگوريتم همانند الگوريتم كوتاهترين مسير Dijkstra انجام ميدهند.در اين الگوريتم،يك روتر مبتني بر اطلاعاتي كه از ساير روترها جمع آوري نموده است،گرافي از شبكه را ايجاد مينمايد.اين گراف مكان روترهاي موجود در شبكه و نقاط پيوند آنها را به يكديگر نشان ميدهد.

هر پيوند با يك شماره به نام Costياweight مشخص ميشود.اين شماره تابعي از زمان تاخير،متوسط ترافيك و گاهي اوقات تعداد hopهاي بين گره ها ميباشد.براي مثال اگر دو پيوند بين يك گره و مقصد وجود داشته باشد،روتر پيوندي با كمترين Weight را انتخاب ميكند.

الگوريتم Dijkstra داراي مراحل ذيل ميباشد:

روتر

روتر گرافي از شبكه را ايجاد نموده و گره هاي منبع و مقصد را شناسايي ميكند

روتر گرافي از شبكه را ايجاد نموده و گره هاي منبع و مقصد(براي مثال V1 وV2)را شناسايي ميكند.سپس يك ماتريس به نام ماتريس adjacency را ميسازد.در اين ماتريس يك مختصه مبين Weight ميباشد.براي مثال[i,j]،وزن يك پيوند بين Viو Vj ميباشد.در صورتي كه هيچ پيوند مستقيمي بين Vi وVj وجود نداشته باشد اين وزن (ويت) بصورت infinity در نظر گرفته ميشود.

روتر يك مجموعه ركورد وضعيت را براي هر گره روي شبكه ايجاد مينمايد اين ركورد داراي سه فيلد ميباشد:

فيلد Predecessor:اولين فيلدي كه گره قبلي را نشان ميدهد.

فيلد Length:فيلد دوم كه جمع وزنهاي از منبع تا آن گره را نشان ميدهد.

فيلد Label:آخرين فيلد كه وضعيت گره را نشان ميدهد.هر گره ميتواند داراي يك مود وضعيت باشد:tentative يا permanent 

روتر،پارامترهاي مجموعه ركورد وضعيت براي همه گره ها را آماده سازي اوليه نموده و طول آنها را در حالت infinity و Labelآن را در وضعيت tentative قرار ميدهد.

روتر،يك گره T را ايجاد ميكند.براي مثال اگر V1 ميبايست گره T منبع باشد،روتر برچسب V1را در وضعيت permanent قرار ميدهد.هنگامي كه يك Label به حالت permanent تغيير ميكند ديگر هرگز تغيير نخواهد كرد. يك گره T در واقع يك agent ميباشد.

روتر،مجموع ركورد وضعيت مربوط به همه گره هاي Tentative را كه مستقيما به گره T منبع متصل هستند،روز آمد مينمايد.

روتر همه گره هاي Tentative را بررسي نموده و گرهاي را كه وزن آن تا V1 كمترين مقدار را دارد انتخاب ميكند.سپس اين گره،گره Tمقصد خواهد بود 

اگر اين گره،V2 نباشد(گره مقصد)روتر به مرحله 5باز ميگردد.

اگر اين گره V2 باشد،روتر گره قبلي آن را از مجموع ركورد وضعيت استخراج نموده و اين كار را انجام ميدهد تا به V1 برسد،اين فرست از گره ها،بهترين مسير از V1تاV2را نشان ميدهد.

اين مراحل بصورت يك فلوچارت در شكل نشان داده شده است ما از اين الگوريتم بعنوان يك مثال در ادامه مقاله استفاده خواهيم نمود.

بیشتر بدانید 





آموزش:


اشتراک گذاری:
msmkarimi
رتبه مدرس
شماره تماس:

تاریخ عضویت:۱۳۹۸/۰۹/۰۹


تعداد درس:۷۰
قیمت: رایگان!
پرسش و پاسخ (0)
سوالی دارید؟ اینجا بپرسید...
نام کاربری: برای ارسال کامنت، باید ابتدا وارد سایت شوید.